Quo vadis, Paulo?

„Quo vadis?” to pytanie o kierunek i sens decyzji, które podejmujesz, gdy wiesz już, że mają konsekwencje. W przypadku Paulo Dybali nie chodzi dziś o filozofię, tylko o bezlitosne statystyki. Roma ma problem z golami, a jej największa gwiazda zgasła. Gasperini nadal upiera się, że to najważniejszy, najlepiej wyszkolony technicznie piłkarz ofensywy. Tyle że technika bez liczb przestaje być argumentem, a staje się wspomnieniem.

Posucha, która definiuje sezon

Roma w 18 kolejkach zdobyła 20 goli. To najniższy dorobek na tym etapie sezonu w erze trzech punktów za zwycięstwo (czyli od 1994/95). W jednej trzeciej ligowych meczów, dokładnie w sześciu spotkaniach, giallorossi nie strzelili ani jednej bramki i wszystkie te mecze przegrali 0:1. Taki bilans nie jest przejściowym kryzysem. To jest styl wypracowany w tym sezonie.

Na tle czołówki wygląda to jeszcze gorzej. W pierwszej dziesiątce tabeli mniej bramek od Romy ma tylko Lazio (18). Obie rzymskie ekipy razem zdobyły tyle goli, co jeden Inter (38). Nawet Sassuolo jest wyżej w klasyfikacji strzelonych goli (23). Atalanta, która jeszcze chwilę temu miała tyle samo bramek co Roma, wyprzedziła ją właśnie dzięki trafieniu Scalviniego. Jeśli drużyna ma ambicje europejskie, nie może żyć na poziomie jednej bramki na mecz.

W tej układance jest jeszcze jeden element, który zabija marzenia o „domykaniu” meczów. Roma praktycznie nie potrafi odrabiać strat. Punkty po przegrywaniu zdobyła w lidze tylko raz, przeciwko ostatniej Violi. Gdy traci pierwszego gola, mecz zbyt często jest dla niej zamknięty. A bez bramek nie ma powrotów, nie ma planu awaryjnego, nie ma nawet remisu, który w długim sezonie bywa bezcenny.

Klejnot, który przestał błyszczeć

Paulo Dybala ma w Serie A 13 występów i tylko 1 gola oraz 1 asystę. Ostatni raz trafił 26 października w meczu z Sassuolo, a ostatnią asystę zanotował trzy dni później przeciwko Parmie. Od tamtej pory w sześciu kolejnych rozegranych spotkaniach ligowych nie dołożył żadnej konkretnej liczby: ani gola, ani asysty, przy znikomej produkcji sytuacji bramkowych. To jego najdłuższy taki okres w barwach Romy.

W Bergamo dostał prezent idealny na mecz tej rangi. Błąd Edersona otworzył mu drogę do strzału, ale Dybala nie uderzył od razu. Zamiast natychmiastowej decyzji była zwłoka i dogranie, które zakończyło się zablokowanymi próbami Fergusona. Ten obrazek stał się alegorią jego formy. Nie dlatego, że jedno zagranie definiuje piłkarza, tylko dlatego, że pasuje do całości: Dybala dziś nie narzuca meczu, tylko go „przechodzi”.

Problem jest też fizyczny i nie da się go dłużej omijać. W tym i poprzednim sezonie Dybala opuścił łącznie 23 mecze z powodu siedmiu różnych urazów, głównie mięśniowych. Gasperini ma prawo uważać go za najlepszego technicznie zawodnika ataku, ale stawianie na niego jako stały punkt odniesienia jest co najmniej ryzykowne. Zawodnik, który wypada z rytmu tak często, rzadko bywa w stanie nieść drużynę przez cały sezon. A Roma dziś potrzebuje ciągłości.

Szukając ostatniego meczu, w którym Dybala naprawdę brylował na miarę swojego nazwiska, wydarzył się niemal rok temu: 20 lutego, gdy strzelił dwa gole Porto i pomógł Romie przejść portugalczyków w Lidze Europy. To był wieczór, w którym wyglądał jak najlepszy piłkarz tej drużyny. Od tamtej pory jego wpływ topniał, a dziś, w lidze, liczby są bezlitosne.

Ranieri nie budował na Dybali

Oczywistym jest, że Gasperini jest trenerem cenionym, który ma swoje rzemiosło i swoje decyzje. Warto jednak pamiętać, że Claudio Ranieri nie budował Romy wokół Paulo Dybali i potrafił uniezależnić zespół od Argentyńczyka. W takich warunkach częściej błyszczał Matías Soulé, który bez Dybali miał więcej swobody i miejsca na branie odpowiedzialności. Gdy obaj są razem na boisku, chemia nie działa tak, jak powinna.

Gasperini wrócił do modelu, w którym Dybala jest osią ataku i często gra właśnie z Soulé. Sam mówi wprost, że wybierze Dybalę zamiast Fergusona za każdym razem. Tyle że obecny sezon pokazuje koszt takiej decyzji: duet Soulé–Dybala nie daje liczb, a Roma potrzebuje goli natychmiast.

Nadeszło zimowe mercato, na które Gasperini czekał od miesięcy i które musi przynieść realną zmianę w ofensywie. Wpływ nowego gracza nie może być kosmetyczny. To musi być impuls, który odmieni dynamikę gry, który ugra coś „z niczego”. Czy będzie to Zirkzee, czy Raspadori, a może jeden i drugi, każdy z nich musi wywrzeć natychmiastowy efekt, bo bez ofensywnego wstrząsu Roma nie ma realnych szans na awans do Ligi Mistrzów. Przede wszystkim pozycja Dybali, dotąd nienaruszalna, musi zostać wystawiona na próbę.