Serwis ASRoma.pl wykorzystuje pliki cookies w celu świadczenia usług, dostosowania serwisu do preferencji użytkowników oraz w celach statystycznych. Możesz zawsze wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach przeglądarki. Korzystanie z naszego serwisu bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza, że cookies będą zapisane w pamięci urządzenia. Więcej w Polityce prywatności. Korzystając z serwisu akceptujesz także postanowienia zawarte w Regulaminie ZROZUMIAŁEM I AKCEPTUJĘ
Aktualnie na stronie przebywa 186 gości oraz 3 użytkowników!
Zarejestruj
zapamiętaj logowanie
- przypomnij hasło -
zapamiętaj logowanie
- przypomnij hasło -

Aleja Gwiazd - Agostino Di Bartolomei

Aleja 


DANE PERSONALNE:

 

Imię i nazwisko: Agostino Di Bartolomei
Pseudonim: Ago, DiBa, Ninnao, Caligola
Data urodzenia: 08.04.1955.
Miejsce urodzenia: Rzym (Włochy)
Zmarł: 30.05.1994. w San Marco di Castellabate
Narodowość: Włoch
Pozycja na boisku: Pomocnik, Libero
Numer na koszulce: 10
Wzrost: 180cm
Waga: 75kg

 

 

 

 

 

 

 

 

BIOGRAFIA:

AlejaAgostino Di Bartolomei przyszedł na świat 8 kwietnia 1955 roku w Rzymie. Od najmłodszych lat związał swą piłkarską przyszłość z Romą, przechodząc w rzymskim klubie wszystkie szczeble juniorskiej drabiny. Grając w zespole „Primavery” szybko został jej liderem i kapitanem. Wygrał z nią dwukrotnie mistrzostwo Włoch (1973 i 1974) oraz dwukrotnie Puchar Włoch (1974 i 1975), był najlepszym strzelcem drużyny.

W Serie A debiutował w wieku 18 lat – 22 kwietnia 1973 roku – w wyjazdowym, bezbramkowym meczu z Interem Mediolan. Pół roku później Ago strzela swą pierwszą bramkę w rozgrywkach ligowych, ratując zwycięstwo w meczu z Bologną (2-1). Prawdziwym szczęściem dla młodego piłkarza okazał się fakt, że pod koniec 1973 roku trenerskie stery Romy przejął Nils Liedholm. To właśnie szwedzki trener ukształtował Di Bartolomei piłkarsko jak i mentalnie. Jeśli należałoby podać przykład dobrej współpracy między trenerem a swoim podopiecznym, to z pewnością relacja na linii Liedholm-Di Bartolomei wspaniale się do tego nadaje.

W sezonie 1975/76 Ago, nie mogąc wywalczyć pewnego miejsca w drużynie, zostaje wypożyczony do Vicenzy (Serie B) w celu nabrania doświadczenia. Natomiast Liedholm rok później postanawia rozstać się z Romą. Agostino powraca już po roku, otrzymuje koszulkę z nr 10 i staje się ważnym ogniwem zespołu giallo-rossich. W 1980 roku na ławce trenerskiej znów zasiadł Nils Liedholm, który od razu powierza kapitańską opaskę swojemu pupilowi. Od tej pory czarnowłosy rozgrywający staje się prawdziwym przywódcą drużyny. W latach 1980 i 1981 Di Bartolomei zdobywa z Romą dwukrotnie Puchar Włoch.

Ukoronowaniem wspaniałej gry Ago w sezonie 1982/83 było wywalczenie tak długo wyczekiwanego przez kibiców mistrzostwa Włoch. Rok później – 30 maja 1984 roku - „Il Capitano” wyprowadził żółto-czerwonych na najważniejszy mecz w całej bogatej historii klubu – finał Pucharu Mistrzów. Oczekiwania były wielkie, nastroje wspaniałe. Niestety, pojedynek z Liverpoolem nie przeszedł do chlubnej historii klubu. Po 120 minutach gry (po dogrywce wynik brzmiał 1-1, gola dla Romy zdobył Pruzzo po podaniu Contiego) przyszła dramatyczna przegrana 2-4 w serii rzutów karnych. Ów mecz stał się punktem zwrotnym w karierze DiBa – bo tak nazywali Go w skrócie kibice. Gorycz porażki przeżywana na wypełnionym Stadio Olimpico, wielka kłótnia po meczu z Falcao, rezygnacja Liedholma z funkcji trenera Romy… To wszystko uzmysłowiło mu, że jego czas w Rzymie już się wypełnił. Rozstał się z Romą w zasadzie podczas tego jednego feralnego wieczoru – bardzo niespodziewanie i dogłębnie zraniony. Był zbyt dumny i honorowy, by móc kontynuować piłkarską karierę na Olimpico. Miał bolesną świadomość, że nie spełnił nadziei wielu, wielu pokoleń kibiców Romy. Czuł się również wypalony, wiedział, że mecz o taką stawkę już nigdy się nie powtórzy. Z pewnością inaczej wyglądałaby jego przyszłość, gdyby Roma zdobyła upragniony Puchar Europy…

AlejaOstatecznie Di Bartolomei podążył śladami swojego mentora Liedholma do AC Milan. Los chciał że już na początku następnego sezonu ex-romanista spotkał się z niedawnymi kolegami podczas ligowego meczu na San Siro. Zdobywając gola dla Milanu – swojego nowego klubu – manifestował radość tak okazale, że naraził się na złośliwe uwagi Francesco Grazianiego i innych zawodników Romy. W rzeczywistości był to jednak z jego strony jedynie wyraz desperacji i rozgoryczenia po niedawnych przejściach, co później zresztą sam przyznał. Bo w sercu Agostino tak naprawdę na zawsze pozostała wielka miłość do Rzymu i Romy. Klubu, której koszulki już nigdy w życiu nie było mu dane założyć. Potem były jeszcze Cesena i Salernitana, ale w żadnym innym klubie Di Bartolomei nie grał już z tak wielkim oddaniem i błyskiem jak w barwach giallorossich.

W 10-tą rocznicę pechowego finału Pucharu Mistrzów – 30 maja 1994 roku – cały świat zmroziła bardzo smutna wiadomość – Agostino Di Bartolomei przegrał swój osobisty mecz… Zmarł śmiercią samobójczą we własnej willi. Pozostawił po sobie łzy rozpaczy bliskich i wielu kibiców, tysiące pytań bez odpowiedzi oraz graffiti na murach Rzymu: „Agostino nel cuore”. Nikt tak do końca nie może być pewny, dlaczego tego późnowiosennego poranka, niespełna 40-letni Agostino skierował pistolet w stronę swojego serca i nacisnął spust. Data śmierci - którą przecież sam wybrał - oraz jej forma mogą jednak dużo powiedzieć. Urodził się jako piłkarz i bez piłki nie potrafił żyć. Nie potrafił żyć bez Romy.

AlejaAgostino Di Bartolomei – jedna z największych „żółto-czerwonych” gwiazd i z pewnością najtragiczniejsza postać w całej historii klubu. Kapitan i kibic Romy jakich naprawdę mało, zawsze trzymał całą drużynę w ryzach. Na boisku prezentował się jako doskonały rozgrywający. Później wiele osób zarzucało jemu i Liedholmowi, że jest jednak zbyt powolny do gry na tak kluczowej pozycji jak libero, jednak Ago swą wspaniałą grą w roku drugiego scudetto zamknął wszystkim usta. Miał dwa boiskowe przydomki określające jego charakter gry - Ninnaò (zbytnia ospałość) oraz Kaligula ( waleczność i charyzma). Posiadał optymalne warunki fizyczne (180 cm wzrostu i 71 kg wagi). Pod jego wodzą Roma przeżywała swój najlepszy okres w historii, zawsze „ciągnął” zespół do przodu, zawsze do końca wierzył w sukces. Prawdziwy boiskowy dżentelmen – bardzo rzadko był karany żółtymi kartkami, czerwonymi - nigdy. Długoletni kapitan i symbol Romy, autentyczny przywódca, choć – jak sam mówił – nigdy nie czuł się sztandarową postacią. Właśnie wrodzona skromność powodowała, że Agostino był wyjątkowy i nie do podrobienia. Do dziś kibice mają w pamięci postać stonowanego i nieśmiało uśmiechniętego kapitana w szatni po zdobyciu mistrzostwa Italii w 1983 roku, kiedy tuż obok z szampanem szalał Bruno Conti i reszta zaspołu. Był perfekcyjnie wyszkolony technicznie, wyśmienicie „czuł” piłkę - jego długie, crossowe podania trafiały do adresatów z architektoniczną wprost dokładnością. Rzuty wolne w wykonaniu DiBa zawsze budziły na trybunach emocje. Posiadał bowiem bardzo silne i precyzyjne uderzenie. Kiedy ustawiał piłkę, Curva Sud intonowała: „Ooooo Agostino! Ago, Ago, Ago, Agostino gol!!!”. Kibice mówili o nim: „mój kapitan przez duże K”. W reprezentacji Italii nie otrzymał żadnej szansy gry. Ówczesny selekcjoner „Squadra Azzurra”, Enzo Bearzot miał swoich faworytów. Być może miałby więcej szczęścia, gdyby na jego pozycji nie grał równie doskonały Giancarlo Antognoni?

Był człowiekiem, którego nie da się zapomnieć, wspaniałym piłkarzem, lecz na pewno nie do końca spełnionym. Jednak życie nie daje nam tego czego chcemy, tylko to co ma dla nas – Agostino przekonał się o tym bardzo boleśnie. Prawdziwy, ponadczasowy symbol Romy.
Władze miasteczka San Marco di Castellabate - jego ostatniego miejsca zamieszkania – uhonorowały pamięć Agostino poprzez nazwanie jednej z ulic miasta jego imieniem. Takiego zaszczytu dostępują tylko najwybitniejsi...

 

24 lutego 2012 roku odbyła się w Trigorii uroczystość otwarcia nowego boiska treningowego "A" oraz nadanie mu imienia Agostino Di Bartolomei. W uroczystości brała udział żona Ago - Marissa, jego syn Luca a także wielu jego kolegów z mistrzowskiej Romy z 1983 roku oraz liczne grono postaci ze świata polityki i sportu. "Agostino wrócił do swojego domu" - powiedział na zakończenie jego syn Luca i trudno się z tą myślą nie zgodzić.

Opracowanie: RoMaO

 

Aleja

 

 

SUKCESY I FAKTY:

Serie A: 237 meczów, 50 goli;
Puchar Włoch: 1980, 1981, 1984 – 52 mecze, 14 gole;
Puchar Europy Mistrzów Krajowych: finał 1984 – 8 meczów, 1 gol;
Puchar Zdobywców Pucharów: 4 mecze;
Puchar UEFA: 13 meczów, 1 gol;
Reprezentacja: 5 meczów w U-23, 11 meczów i 9 goli w juniorach Italii.

 

Sezon Klub Rozgrywki Ligowe
Mecze Bramki

1989/1990 Salernitana Calcio
(Serie C1)
30 9

1988/1989 Salernitana Calcio
(Serie C1)
22 7

1987/1988 AC Cesena
(Serie A)
25 4

1986/1987 AC Milan
(Serie A)
30 1

1985/1986 AC Milan
(Serie A)
29 2

1984/1985 AC Milan
(Serie A)
29 6

1983/1984 AS Roma
(Serie A)
28 5

1982/1983 AS Roma
(Serie A)
28 7

1981/1982 AS Roma
(Serie A)
22 3

1980/1981 AS Roma
(Serie A)
30 6

1979/1980 AS Roma
(Serie A)
23 5

1978/1979 AS Roma
(Serie A)
28 5

1977/1978 AS Roma
(Serie A)
26 10

1976/1977 AS Roma
(Serie A)
29 8

1975/1976 Lanerossi Vicenza
(Serie A)
33 4

1974/1975 AS Roma
(Serie A)
13 0

1973/1974 AS Roma
(Serie A)
8 1

1972/1973 AS Roma
(Serie A)
2 0

RAZEM

435 83

 

 

Ostatnio zmodyfikowano: 2 lata temu
Kartka z kalendarza
    Wydarzenie na dzisiaj (2018-11-19):
    • Brak
Shoutbox
  • fekalia; 1 godzinę temu

    trzeba być wyjątkowo ślepym by nie zauważyć, że Italia od ostatich 3 spotkań czyli od czasu gdy wyklarował się kręgosłup poczyniła duże postępy i niczym nie przypomina drużyny Ventury, czy Manciniego w pierwszych spotkaniach. Wyklarowała się naprawdę m.in, świetnie grająca pomoc: Verratti-Jorginho-Barella na której można oprzeć tę kadrę.

  • Totnik; 2 godziny temu

    To nie zachwyt, tylko stwierdzenie ze robia postep. W przeciwienstwie np. do rep. Polski :)

  • BigStars; 5 godzin temu

    Po prostu nie rozumiem zachwytów nad Włochami. Dla mnie ich piłka niczym się nie różni od porażki w dwu meczu z Szwecja. W lidze narodów się utrzymali bo fartem strzelili gola w ostatniej akcji meczu. Myślę że jak by zamiast Polski byli tacy Chorywaci to by Włochy spadły z ligi.

  • Pan Siekierowy; 8 godzin temu

    Moze i szczesliwie moglismy cos tam strzelic czy wygrac z Wlochami, ale jednak istotne jest to, kto gra dobrze i narzuca gre... umiejetnosci, technika u Makaroniarzy i Portugalczykow są, a u nas malo. Zgrania i druzyny rowniez zero. Co stwierdzam z przykroscia. Podobnie jak fakt, ze liga polska to dno i nie ma sie tu co oszukiwac.

  • abruzzi; 11 godzin temu

    Skoro piszesz, że grają "podobnie", to chyba na czymś to opierasz. Nie wiem na czym, ale takie coś to chyba można oprzeć tylko na wrażeniach artystycznych, skoro ma się jeden punkt w tabeli i porażkę z Czechami. A skoro liczy się tylko wynik, to też nie ma tematu. Natomiast piszesz o wyniku i brniesz dalej w temat Milika i jego jednej sytuacji.

  • Gregu; 20 godzin temu

    Najpierw coś piszesz o przypadkowej bramce dla Włochów w meczu z nami, a teraz o tym, że to wynik się liczy. Zdecyduj się do czego dążysz.

  • BigStars; 20 godzin temu

    Włosi równie dobrze mogli przegrać z Polska jak by Milik był lepszy. W Piłce liczy się wynik a nie wrażenia artystyczne.

  • Totnik; 21 godzin temu

    Jakby Balota ogarneli to i napadzior by sie znalazl

  • Pan Siekierowy; 21 godzin temu

    Tak, calkiem niezle wygladala ta gra Makaronow. Duzo dobrej gry pozycyjnej w ataku, niezle chlopaki klepia ta pilke na tle Portugalcow ktorzy niestety, ale zamietli nasz kadre. Makaronom brakuje moze ze dwoch liderow z przodu, takich niezawodnych punktow odniesienia dla reszty graczy. Ale takich zawodnikow na razie w Italii nie ma.
    Polska niestety dno, chyba zadanie przerosło Brzeczka.

  • abruzzi; 21 godzin temu

    Podobnie? Włosi grają szybką piłkę, na jeden kontakt, pressing, rozegranie, tylko napastnika mają czerstwego. Idąc Twoim tokiem myślenia, to równie dobrze można napisać, że gdyby Polska nie miała w Chorzowie takiego farta to by spokojnie dostała szybko 3-4 gole, tak jak wczoraj Portugalczycy mogli dostać do przerwy. Włosi nie strzelają goli, ale mają do tego argumenty. Polska nie ma w tej chwili nic, ani ataku, ani obrony, ani pomocy. Pomysł jest ten, że gra się na 0-0 i próbuje się bronić (ale kur u siebie z Czechami?), a jak rywal strzela, to potem atakują bez ładu i składu.

  • BigStars; 21 godzin temu

    Włosi grają podobnie do Polski. Gdyby nie przypadkowy gol w Chorzowie to by Polska miała nawet lepszy bilans bezpośredni. Tak więc średnio

  • pawełek89; wczoraj o 11:22

    Italia w końcu zagrała swietny mecz tylko szkoda ze tak nieskuteczny. Te setki Ciro az raziły w oczy. Chiesa w podstawie czy ten wchodzący z ławki Lasagne nie grają na poziomie reprezentacji

  • volt17; 2 dni temu

    A Insigne jest absolutnie wybitny w wybieraniu rozwiązań odwrotnych do tych jakie powinien

  • Totnik; 2 dni temu

    I tak duzy postep po bonaventurze

  • volt17; 2 dni temu

    Ci Włosi z ostatnich meczów to taka Roma, niby fajnie, niby akcje, czasem nawet trochę dominacji, a zabić meczu to nie potrafią i zawsze coś może się przydarzyć

Tabela / Strzelcy - Serie A
Klub M P
1. Juventus FC 12 34
2. SSC Napoli 12 28
3. Inter Mediolan 12 25
4. SS Lazio 12 22
5. AC Milan 12 21
6. AS Roma 12 19
Zobacz pełną tabelę
Wyniki Serie A
12 kolejka - 09-11.11.2018
  • Frosinone
    1 : 1
    Fiorentina
  • Torino
    1 : 2
    Parma
  • Spal
    2 : 2
    Cagliari
  • Genoa
    1 : 2
    Napoli
  • Atalanta
    4 : 1
    Inter
  • Empoli
    2 : 1
    Udinese
  • Chievo
    2 : 2
    Bologna
  • Sassuolo
    1 : 1
    Lazio
  • Milan
    0 : 2
    Juventus
Ankieta

Obecnie żadna sonda nie jest aktywna

Ranking graczy / typera
Poz. Użytkownik Pkt
1 Hakonas 17500
2 gablot 16200
3 x305 10962
4 Berbla87 5613
5 Wolves 4924
Statystyki strony
  • Newsów: 20020
  • Użytkowników: 2014
  • Ostatni użytkownik: mar8
  • Istnieje od: 5748 dni
  • Gości online (anonimowych użytkowników): 186 (0)
  • Użytkownicy online (3):

    abruzzi , mjroma1 , irekxsoberxASR