Odnaleziony ostatni element układanki?

Giallorossi.net – A. Fiorini | Na włoskich boiskach czasem wystarczy jeden wieczór, żeby przesunąć optykę. Jeszcze kilka dni wcześniej Torino było dla Giallorossich lustrem, w którym odbijały się ich ograniczenia, nerwowość i pucharowy zawód. A potem przyszła liga i ten sam rywal został pokonany bez dramaturgii. Jakby ktoś wreszcie przyniósł na arenę właściwą broń. W Rzymie lubią opowieści o przełomach, ale tym razem nie chodzi o tanią metaforę. W Turynie widać było różnicę, której nie da się zasłonić statystyką. To była różnica posiadania jakościowego bombera na dziewiątce.

Malen nie potrzebował okresu przygotowawczego. Po prostu szedł do pierwszego składu i wiedział, co ma robić. Zachowywał się tak, jakby w Trigorii trenował od miesięcy: pierwszy kwadrans, pierwsze szukanie strzału, pierwsze wymuszenie kartki na obrońcy, a potem wreszcie przyszedł statement. Gol. A w zasadzie dwa, jeden po drugim. Pierwszy został skasowany przez spalonego, ale ta sytuacja paradoksalnie tylko potwierdziła, że to nie przypadek, lecz mechanizm, bo w kolejnej akcji Dybala znakomicie obsłużył Malena podaniem, które ten zamienił na legalną bramkę. Niczym napastnik, który potrafi znaleźć pół metra, zanim obrońca zdąży pomyśleć, że owe pół metra istnieje. Napastnik, którego nie da się „przekierować” w martwą strefę, bo on nie przyjmuje futbolu w jednym, przewidywalnym kierunku.

I tu dochodzimy do tego, co w tej historii jest najważniejsze: nie do samego debiutu, lecz do chemii. Bo w Romie Gasperiniego problem nie polegał na tym, że brakowało nazwisk. Problemem było to, że brakowało ostatniego elementu. Kogoś, kto zamknie budowaną akcję. Kogoś, dzięki komu każdy gra na swojej pozycji, „dziesiątka” może być „dziesiątką”, a nie strażakiem gaszącym brak planu.

W Turynie obok Malena był Paulo Dybala w swojej najlepszej wersji: nie jako samotny artysta, tylko jako trequartista w swoim królestwie, na półprawym korytarzu, skąd potrafi posłać podanie tak miękkie, że piłka wygląda jakby spływała po trawie. Dybala dostaje łatkę piłkarza kapryśnego, bo czasem bywa nierówny, ale jego „kaprys” często zaczyna się tam, gdzie kończą się narzędzia drużyny. A Malen te narzędzia dał od razu.

Gasperini powiedział po meczu wprost, że Malen ma dokładnie te cechy, których szukał. Podkreślał jego umiejętność uwalniania się spod krycia, poruszanie bez piłki, atakowanie wolnej przestrzeni i schodzenie na skrzydło, zamiast grania plecami do bramki w statycznej pozycji. To w praktyce definicja napastnika szytego pod jego system.

Najważniejsze jednak wybrzmiało w tym, co Gasperini mówił o duecie z Argentyńczykiem. Zwrócił uwagę na ich wspólny „język piłkarski”, na to, że kiedy elementy zaczynają się uzupełniać, rośnie wartość wszystkich. I że obecność Malena podnosi poziom gry Dybali, bo obok niego jest napastnik wysokiej klasy, do którego warto zagrywać piłki ryzyka. W tłumaczeniu na nasz: Dybala zyskał adresata. A kiedy Dybala ma adresata, znów wygląda jak człowiek, który potrafi zamknąć mecz jednym ruchem nogi.

W Turynie to zadziałało natychmiast. Najpierw Malen strzelił gola po podaniu Dybali, potem Dybala dobił rywala w momencie, gdy Torino próbowało wrócić do gry i atmosfera zaczynała gęstnieć. To nie była tylko kwestia dwóch indywidualności. To było odzyskanie struktury: jeden biegnie w przestrzeń, drugi widzi przestrzeń szybciej niż inni. Jeden robi zamieszanie, drugi potrafi je spuentować. Tego Roma jesienią i wczesną zimą zwyczajnie nie miała.

Brakujące ogniwo i stary dylemat Romy

Pytanie, czy jakościowy bomber był brakującym ogniwem, jest przewrotne, bo odpowiedź brzmi: tak, ale nie tylko. Gasperini od lat buduje drużyny na ruchu, intensywności i automatyzmach. W takim systemie napastnik nie jest wisienką na torcie, tylko jednym z filarów. Jeśli na dziewiątce nie ma zawodnika, który potrafi przyjąć piłkę w polu karnym z jakością i zakończyć akcję szybkością oraz siłą, cała konstrukcja wygląda jak pięknie zaprojektowany dom bez drzwi. Można podziwiać, można krążyć wokół, ale w środku nie da się zamieszkać.

Malen w Turynie pokazał, że potrafi być tymi drzwiami. Gasperini mówił, że z piłkarzem tego poziomu rośnie jakość całej ofensywy, że drużyna tworzy więcej sytuacji i staje się groźniejsza. I to jest sedno: Malen nie tylko strzela, ale sprawia, że inni mają łatwiej. Obrońcy, skupiając się na nim, otwierają przestrzenie. A jeśli otwierają przestrzenie, tacy gracze jak Dybala oddychają pełną piersią.

Oczywiście, jeden mecz nie jest jeszcze dowodem, że Malen będzie zbawcą. Włoska piłka zna historie, które zaczynały się od fajerwerków, a kończyły odciskiem stopy na hamulcu. Ale w Turynie było coś, co trudno uznać za przypadek: naturalność współpracy. To, że obaj nie potrzebowali instrukcji obsługi i wiele wspólnej gry. Że wzajemnie rozumieli swoje intencje. Jakby ta relacja nie była „zbudowana”, tylko „odkryta”.

Czy tandem Malen–Dybala wprowadzi Romę do Ligi Mistrzów? Odpowiedź, jeśli ma być uczciwa, musi mieć w sobie ostrożność. Walka o czwarte miejsce we Włoszech jest jak jazda po mokrej kostce brukowej: wystarczy moment nieuwagi, kontuzja jednego filaru, spadek intensywności i nagle wszystko się sypie. Z drugiej strony w Rzymie od dawna nie było tak wyraźnego sygnału, że ofensywa może przejść z trybu „ładnie wyglądamy” do trybu „strzelamy bramki”

W poprzednich tygodniach problem Romy w starciach z czołówką polegał na tym, że przy wyższym poziomie przeciwnika brakowało jej ostatniego uderzenia. W Turynie widać było, że to ostatnie uderzenie dostało twarz. Malen daje tempo, daje ruch, daje strach po drugiej stronie. Dybala daje pomysł, daje jakość, otwiera szansę na decydujące trafienie.

Nie ma sensu ogłaszać rewolucji po jednym wieczorze, ale można uczciwie powiedzieć, że w Turynie Roma wysłała sygnał. Nie tyle do ligi, co do siebie samej. Że wreszcie ma napastnika, który nie tylko strzela, ale i otwiera drzwi do gry, jakiej Gasperini od początku chciał. A jeśli drzwi są otwarte, to do Ligi Mistrzów nie prowadzi już ślepa ściana. Prowadzi korytarz. Teraz trzeba nim iść.