Oceny sezonu 2025/26 | El Aynaoui: jeszcze nie pewnik bez zastrzeżeń

Kiedy Roma latem 2025 roku inwestowała w El Aynaouiego około 23 miliony euro plus bonusy, był to ruch bardziej projektowy niż medialny. Pomocnik przychodził z Lens jako zawodnik po dobrym okresie w Ligue 1, ale Serie A miała dopiero sprawdzić, czy jego intensywność, taktyczna inteligencja i wszechstronność przełożą się na drużynę Gian Piero Gasperiniego. El Aynaoui bywał bardzo przydatny, momentami wręcz idealnie pasował do potrzeb środka pola, ale miał też okresy, w których znikał lub dopiero szukał rytmu po zmianie ligi i po powrocie z Pucharu Narodów Afryki.

El Aynaoui nie jest zawodnikiem efektownym w prostym sensie. Nie żyje z dryblingów, ostatniego podania ani błysku, który od razu trafia do skrótów. Jego wartość leży gdzie indziej: w pracy bez piłki, czytaniu przestrzeni, pressingu, doskoku do rywala i umiejętności łączenia fazy defensywnej z ofensywną. Właśnie dlatego pasował do Romy, która po przyjściu Gasperiniego potrzebowała w środku pola więcej biegania, agresji i zawodników zdolnych do gry na kilku wysokościach boiska.Początek nie był jednak natychmiastowym wejściem do roli pierwszoplanowej. Jak wielu pomocników przychodzących z Ligue 1, musiał przystosować się do tempa decyzji i taktycznej dyscypliny Serie A. W pierwszej fazie sezonu bywał zawodnikiem mało wyrazistym, częściej alternatywą niż kimś, kto narzucał ton grze. Z czasem jego znaczenie rosło. Mógł grać jako mezzala, mógł pracować bliżej środka, dawał drużynie równowagę i pozwalał trenerowi utrzymać intensywność, gdy potrzebne były rotacje.

Liczby spokojne, wpływ bardziej ukryty

Sezon zamknął z bilansem 34 meczów, 2 goli, 2 asyst i 1703 minut na boisku. El Aynaoui nie miał być piłkarzem od wielkiej produkcji ofensywnej. Jego zadaniem było utrzymywanie struktury, odzyskiwanie piłki, podłączanie się do akcji i dawanie zespołowi fizyczności tam, gdzie Roma wcześniej często traciła równowagę. Ważne momenty też się pojawiły. W Europa League strzelił z Midtjylland, co było symbolicznym potwierdzeniem jego wejścia do zespołu, a w Serie A trafił na wyjeździe z Bologną w zwycięstwie 2:0. Nie były to gole, które zmieniły narrację całego sezonu, ale pokazały, że potrafi dołożyć coś więcej niż tylko bieganie i odbiór. Równolegle budował pozycję w reprezentacji Maroka, i zaliczył bardzo udany występ na PNA. Był sercem środka pola Lwów Atlasu, które „wygrały” turniej (przegrali z Senegalem, ale przyznano im walkower po kilku tygodniach). Dzięki tym występom, w środku sezonu wzbudził zainteresowanie m.in. Realu Madryt. Czy znajdzie się na celowniku Mourinho? Zobaczymy.

Sezon wzrostu, ale z wahaniami

Najuczciwsza ocena El Aynaouiego musi zawierać oba elementy: Roma znalazła wartościowego pomocnika, ale jeszcze nie dostała gwarancji równego poziomu przez cały sezon. Miał okresy, w których wyglądał jak zawodnik idealny do nowego cyklu: agresywny, mobilny, inteligentny, gotowy do pracy w dwóch fazach. Miał też momenty zupełnie przeciętne, zwłaszcza w pierwszej fazie adaptacji i po powrocie z Pucharu Narodów Afryki. Właśnie tę zmienność musi ograniczyć, jeśli ma stać się nie tylko ciekawym elementem rotacji, ale jednym z podstawowych punktów środka pola Romy.

Na jego korzyść działa też reakcja na trudne wydarzenia pozaboiskowe. W marcu obrabowano jego dom w Rzymie, a jemu i bliskim grożono bronią palną. To sytuacja, która mogła mocno odbić się na psychice i formie, ale El Aynaoui wrócił do normalnej pracy bez widocznego załamania. W sezonie pełnym adaptacji, presji i nowych oczekiwań był to ważny dowód charakteru.

Ocena sezonu: 6/10

El Aynaoui miał sezon nierówny: przeplatał okresy małego znaczenia z fragmentami dużego rozmachu techniczno-taktycznego. Widać w nim pomocnika nowoczesnego, intensywnego i przydatnego dla Gasperiniego, ale Roma potrzebuje od niego większej stabilności. Jeśli ograniczy wahania i zacznie częściej utrzymywać poziom z najlepszych występów, może stać się jednym z ważnych zawodników środka pola na kolejne lata.