Roma skierowała swoją uwagę na Alejandro Garnacho. Profil Argentyńczyka odpowiada temu, czego od skrzydłowych oczekuje Gasperini: prawonożny zawodnik grający głównie po lewej stronie, szybki, dynamiczny, potrafiący wygrywać pojedynki i robić różnicę w grze jeden na jednego.
Giallorossi.net – G. Pinoli | Chelsea jest gotowa sprzedać piłkarza, ale obecnie bierze pod uwagę wyłącznie transfer definitywny. Londyńczycy wyceniają go na około 50 milionów euro, choć kwota ta pozostaje przedmiotem negocjacji. To spora suma za zawodnika o ogromnym potencjale, ale jednocześnie po sezonie, który trudno uznać za udany.
Alejandro Garnacho urodził się 1 lipca 2004 roku w Madrycie. Jego ojciec jest Hiszpanem, a matka Argentynką. Piłkarskie początki stawiał w akademiach Getafe i Atlético Madryt. W 2020 roku trafił do Manchesteru United, gdzie bardzo szybko przebił się do pierwszej drużyny. Na Old Trafford przeplatał spektakularne akcje, efektowne gole i mecze rozstrzygające losy spotkań z okresami wyraźnej nierówności. Łącznie zakończył pobyt w United z dorobkiem 48 udziałów przy golach w 144 występach, zdobywając Puchar Ligi Angielskiej oraz Puchar Anglii. W międzyczasie na stałe wszedł również do reprezentacji Argentyny. Latem 2025 roku Chelsea zapłaciła za niego około 40 milionów funtów. Przeprowadzka do Londynu nie przyniosła jednak oczekiwanego efektu. W swoim pierwszym sezonie zdobył osiem bramek i zanotował cztery asysty w 43 meczach we wszystkich rozgrywkach, ale w Premier League trafił do siatki tylko raz. To wynik zdecydowanie poniżej oczekiwań, choć warto pamiętać, że cały sezon Chelsea był bardzo rozczarowujący.
Co może dać Romie?
Największym atutem Garnacho jest umiejętność błyskawicznej zmiany tempa gry. Najlepiej czuje się na lewym skrzydle, gdzie otrzymuje piłkę przy linii, atakuje obrońcę i schodzi do środka na prawą nogę. Potrafi jednak równie skutecznie atakować wolną przestrzeń bez piłki. Dysponuje bardzo dobrym przyspieszeniem, prowadzi piłkę z dużą prędkością i nie boi się ryzykownych zagrań. To skrzydłowy nastawiony przede wszystkim na atakowanie bramki, a nie spokojne utrzymywanie się przy piłce. Gdy ma przed sobą wolną przestrzeń, staje się niezwykle trudny do zatrzymania, szczególnie przeciwko drużynom cofniętym głęboko do defensywy. To cechy bardzo dobrze pasujące do futbolu Gasperiniego. Włoski szkoleniowiec oczekuje od skrzydłowych agresywnych wejść z piłką, wygrywania pojedynków indywidualnych, dynamicznych wejść w pole karne oraz błyskawicznego zamieniania odbioru piłki w groźną akcję ofensywną.
Warto również podkreślić, że mimo młodego wieku Garnacho ma już ogromne doświadczenie. W wieku 22 lat przekroczył granicę stu występów w Premier League, regularnie grał w europejskich pucharach i występował w meczach o dużą stawkę. Nie byłby więc niedoświadczonym eksperymentem, lecz zawodnikiem, który wciąż ma spore rezerwy rozwoju.
Techniczne ograniczenia
Największym problemem Argentyńczyka pozostaje podejmowanie decyzji. Garnacho bardzo często na siłę próbuje dryblingu albo uderzenia, nawet wtedy, gdy sytuacja wymaga prostszego rozwiązania. Nie zawsze właściwie ocenia tempo akcji i przestrzeń w ostatniej tercji boiska. Również jego liczby pozostają nierówne. Regularnie dochodzi do dogodnych sytuacji, ale musi poprawić skuteczność pod bramką oraz jakość ostatniego podania. Właśnie to najlepiej uwidocznił sezon w Chelsea. Potrafił bardzo dobrze przesuwać grę do przodu i zdobywać metry z piłką przy nodze, jednak nie przekładało się to na odpowiednią liczbę goli i asyst.
Rozwoju wymaga także gra bez piłki. Garnacho ma warunki fizyczne i szybkość, by skutecznie pressować oraz wracać za przeciwnikami, jednak nie zawsze utrzymuje odpowiednią koncentrację przez całe spotkanie. Jeżeli miałby stać się podstawowym zawodnikiem Romy Gasperiniego, musiałby zaakceptować znacznie większą dyscyplinę taktyczną i bardziej konsekwentnie uczestniczyć w fazie defensywnej.
Charakter – realny problem czy przesadzona opinia?
Wokół Garnacho od dłuższego czasu pojawiają się również pytania dotyczące jego charakteru. Warto jednak oddzielić potwierdzone fakty od medialnych interpretacji. W Manchesterze United jego relacje z Rubenem Amorimem stopniowo się pogarszały. Portugalski szkoleniowiec zarzucał mu przede wszystkim zbyt małą dyscyplinę taktyczną oraz zachowania, które nie służyły drużynie. Ostatecznie piłkarz został odsunięty od projektu i sprzedany do Chelsea.
Na przestrzeni ostatnich lat media zwracały również uwagę na jego niezadowolenie po decyzjach trenerów, reakcje na pozostawianie go na ławce oraz niezbyt ostrożne korzystanie z mediów społecznościowych. Po przenosinach do Chelsea głośno zrobiło się między innymi o usunięciu z TikToka części materiałów związanych z londyńskim klubem i ponownym publikowaniu zdjęć z czasów gry w Manchesterze United. Są to sygnały pewnej niedojrzałości, ale trudno na ich podstawie uznać Garnacho za zawodnika nie do prowadzenia. Nie pojawiały się informacje o poważnych problemach dyscyplinarnych ani na boisku, ani poza nim.
Największą niewiadomą pozostaje raczej to, czy będzie potrafił zaakceptować hierarchię, krytykę i system gry, w którym indywidualny talent musi zostać podporządkowany interesowi zespołu. W Romie pracowałby z Gasperinim – trenerem wymagającym, który nie toleruje spadków koncentracji ani indywidualizmu. Ich współpraca może okazać się największym impulsem do rozwoju zawodnika, ale równie dobrze mogłaby stać się źródłem konfliktów. Wszystko zależałoby od tego, czy Garnacho uzna, że nadal jest piłkarzem, który musi się rozwijać, a nie zawodnikiem już w pełni ukształtowanym.
Jaka byłaby uczciwa cena?
Chelsea chce odzyskać znaczną część około 46 milionów euro zainwestowanych w 2025 roku i na razie nie zamierza zgadzać się na wypożyczenie z opcją wykupu. Dla Romy oczywiście korzystniejsza byłaby mniej ryzykowna formuła lub niższa wycena. Kwota około 35 milionów euro plus bonusy wydaje się bardzo atrakcyjna. W takim przypadku Giallorossi pozyskaliby 22-letniego skrzydłowego z doświadczeniem w Premier League i bardzo dużym potencjałem dalszego rozwoju oraz przyszłej odsprzedaży.
Równie ważne byłoby utrzymanie rozsądnego poziomu wynagrodzenia, aby całkowity koszt operacji nie stał się zbyt wysoki. Jeżeli jednak cena zbliżyłaby się do 45 milionów euro, opłacalność transferu znacząco by spadła. Przy takich kwotach Roma płaciłaby już za piłkarza ukształtowanego, choć Garnacho wciąż musi udowodnić regularność, dyscyplinę taktyczną i zdolność do systematycznego zdobywania bramek.
Garnacho nie jest transferem pozbawionym ryzyka. To zawodnik o bardzo dużym potencjale, bogatym doświadczeniu jak na swój wiek, ale również z wyraźnymi brakami technicznymi, taktycznymi i mentalnymi. Nie jest jeszcze piłkarzem, który gwarantuje 15–20 goli w sezonie ani zawodnikiem całkowicie przewidywalnym. Właśnie dlatego może jednak stanowić ciekawą okazję. Roma miałaby szansę sprowadzić jednego z najbardziej utalentowanych skrzydłowych swojego pokolenia w momencie, gdy jego wartość jest niższa niż jeszcze za czasów Manchesteru United.
Jeżeli cała operacja zamknęłaby się w kwocie do około 40 milionów euro, z rozsądnymi bonusami i kontrolowanym kontraktem, transfer miałby sportowy i ekonomiczny sens. Powyżej 45 milionów euro stałby się już bardzo kosztownym zakładem, w którym margines błędu byłby minimalny. Ostatecznie o powodzeniu takiego ruchu zdecydowałaby nie tylko zapłacona kwota, ale przede wszystkim sam Garnacho. To od jego gotowości do ciężkiej pracy, podporządkowania się wymaganiom Gian Piero Gasperiniego i wykorzystania własnego potencjału zależałoby, czy z utalentowanego, lecz nierównego skrzydłowego stanie się zawodnikiem mogącym zrobić różnicę w Romie.
Komentarze
Wypożyczenie z opcją wykupu za 30 mln i można rozważyć. Na plus, że faktycznie jak wchodził do United to robił robotę, ma fizyczność z Anglii, czyli z 1.5x szybsze tempo od Serie A, tylko burdel w głowie niesamowity, uzależniony od sociali, bodajże brat-menadżer też nieskalany myślą. Wypożyczanie z braku laku, jak „zmądrzeje” wtedy może być Malen 2.0.
Taa ten jego brat to ma niezłe ujemne IQ, nie pójdzie po myśli start w Romie i od razu będzie płacz w social mediach. Jestem sceptyczny do tego pomysłu, ale chyba Gasp uparł się na odbudowanie skrzydłowego z PL.
Tylko wypożyczenie, jak się spisze to wykup można dać 35 mln z bonusami. Większa kasa chyba nie ma sensu.
Jak pisałem jestem za wypożyczeniem, ale… jakby teraz można było pozyskać go za 30 mln to bym się mocno zastanowił. Tu akurat mamy dobrze przygotowanego chłopaka, którego "tylko" trzeba ogarnąć. Poza taktyką to grania w piłę nie trzeba go uczyć – on to ma.
Chelsea wyceniła Garnacho na 50 milionów euro i koniec dyskusji. We Włoszech, w Polsce i w Niemczech, możemy się chwytać za głowy a w Anglii przyjdzie jakiś Bournemouth czy tam Coventry i wezmą go za 45 milionów. To nie jest wina Chelsea że upadła na głowę czy też Romy, że nie ma kasy, tylko pogłębiającej się przepaści pomiędzy Premier League a resztą Europy. Taki Strasburg też wie, że może sprzedać Moreirę Romie za 25 milionów euro i to byłaby rzeczywista wartość gracza, tylko po co, jak mogą go oddać jakiemuś Nottinghamowi za 35 milionów. Włoska Serie A nie ma takiej kasy z praw do transmisji jak Premier League. Włoskie kluby modlą się o Ligę Mistrzów, kiedy angielskie zgarniają największe kokosy od głównego sponsora ligi z praw do transmisji. Serie A nigdy nie będzie konkurencyjna, bo tam nawet stadiony są gorsze niż w Ekstraklasie. No ale jak w Italii pozwolenie na budowę stadionu się wydaje 50 lat, to z czym do ludzi? Angielski pociąg ucieka i nikt go nie goni. Nawet nikt nie próbuje go gonić.
No i z roku na rok ta przepaść między Italią a Anglią może niestety tylko rosnąć, bo nie robi się nic aby temu trendowi zapobiec. Paradoksalnie różnica między naszą rodzimą ligą a ligą włoską może z każdym rokiem po trochu maleć :)