Tony D’Amico jest o krok od objęcia funkcji dyrektora sportowego Romy. Atalanta miała już dać zielone światło na jego odejście, a w Trigorii czeka się tylko na formalizację porozumienia.
Roma przygotowuje się do kolejnego ważnego ruchu po powrocie do Champions League. Po zmianie na ławce i pełnym zaufaniu dla Gian Piero Gasperiniego, klub jest bliski zamknięcia sprawy nowego dyrektora sportowego. Najważniejszym kandydatem od kilku tygodni pozostawał 46-letni Tony D’Amico, który ma zastąpić Frederica Massarę i razem z trenerem rozpocząć budowę drużyny na kolejny sezon.
Atalanta daje zgodę, Roma czeka na ogłoszenie
Najważniejszą przeszkodą w ostatnich dniach było stanowisko Atalanty. Klub z Bergamo nie chciał od razu zwalniać D’Amico z kontraktu, który wiązał go z La Deą jeszcze przez jeden sezon. Według Leggo rodzina Percassich miała jednak ostatecznie wyrazić zgodę na rozstanie, co otwiera Romie drogę do odtworzenia tandemu znanego wcześniej w Atalancie. W Zingonii zmiana ma nastąpić szybko. Atalanta przygotowuje nowy projekt z Cristiano Giuntolim w roli dyrektora sportowego i Maurizio Sarrim na ławce, dlatego odejście D’Amico jest przesądzone. Roma z kolei od kilku dni miała być już formalnie dogadana z menedżerem i czekała wyłącznie na pozwolenie ze strony Atalanty.
D’Amico był wysoko na liście Friedkinów, zwłaszcza po tym, jak temat Giorgio Furlaniego w Milanie przestał być aktualny. W ostatnich tygodniach sam Milan również interesował się dyrektorem Atalanty, ale D’Amico miał odsunąć tę opcję na dalszy plan i skoncentrować się na możliwym przejściu do stolicy. Według doniesień porozumienie z Romą może dotyczyć dwuletniego kontraktu. Równolegle oczekiwane jest oficjalne rozstanie z Frederikiem Massarą, który ma opuścić Giallorossich niespełna rok po powrocie do Trigorii. D’Amico po wejściu do klubu będzie miał od razu kilka pilnych spraw na biurku: końcową fazę rozmów dotyczących przedłużeń kontraktów Dybali, Çelika i Pellegriniego, kwestie bilansowe do zapisania przed 30 czerwca oraz mercato przychodzące, w którym jednym z głównych celów pozostaje Greenwood.
Człowiek od sukcesu w Bergamo, choć pamięta się także błędy
D’Amico wróciłby do pracy z Gasperinim po wspólnych latach w Atalancie, gdzie duet odniósł bardzo konkretne sukcesy. W Bergamo zdobył Europa League, wywalczył dwa miejsca w Champions League i uczestniczył w budowie drużyny, która utrzymała się na wysokim poziomie mimo momentu dużej zmiany.
Jego początki w Atalancie nie były łatwe. Przychodził do klubu w 2022 r., po jedynym sezonie Gasperiniego w Bergamo bez kwalifikacji do europejskich pucharów, w momencie, gdy nie było już Ilicicia, atak wymagał przebudowy, a wokół projektu pojawiały się pytania o możliwe obniżenie ambicji. W tle ciążyły także porównania do poprzedników. Giovanni Sartori był kojarzony z pierwszym wielkim skokiem Atalanty od walki o utrzymanie do stałej obecności w Europie, a Lee Congerton, który pojawił się w klubie pół roku przed D’Amico, sprowadził między innymi Lookmana. Mimo tego D’Amico w tandemie z Gasperinim zostawił po sobie solidny dorobek. Za jego czasów Atalanta wygrała Europa League w 2024 roku, wróciła do Champions League i sięgnęła po piłkarzy takich jak Scamacca, De Ketelaere czy Retegui. To profil dyrektora, który jak nikt inny zna wymagania Gian Piero, wie, jakiego typu zawodników potrzebuje jego futbol, i ma doświadczenie w pracy w klubie nastawionym na rozwój, intensywność oraz odpowiednie dopasowanie piłkarzy do idei trenera. Nie brakuje jednak także mniej udanych decyzji. Najmocniej wypomina się mu ostatni rok i wybór na trenera Ivana Juricia.
Komentarze
Najlepsza możliwa opcja w kontekście współpracy z Gaspem.
Kluczowe moim zdaniem będzie właśnie to, że zna profil piłkarzy jakich chce Gasp, tylko teraz będzie miał większy budżet. Niestety na tą pułakę już paru się złapało jak Petrachi czy midas z Sevilli, którzy często przestrzeliwali cenę. No nic, in Gasp we trust.
Celem było znalezienie DS który wie jakich Gasp potrzebuję piłkarzy i potrafi się z nim dogadać. Wydaję się więc że wszystkie puzzle będą do siebie pasować, ale zobaczymy w praktyce. Z miejsca ma sporo spraw do zamknięcia więc czasu na aklimatyzację nie będzie dużo.
Gościu który wybrał Juricia po blamażu w Romie i w Anglii gdzie 99 procent wyśmialo ten ruch? No nie wiem ale to Gasp decyduję
Mnie się ta kandydatura nie podoba, bardzo dużo przeciętnych transferów zrobił z Atalancie i jeszcze ten wybór Juricia na trenera
Na szczęście trenera nie będzie musiał szukać i to on będzie się słuchał Gaspar a nie odwrotnie. Jakoś jestem spokojny wiedząc że tak będzie
Moim wymarzonym kandydatem był Giovanni Manna ale był nie do wyjęcia z Napoli . Natomiast D' Amico wydaje mi się najlepszą możliwą opcją B .
Nie wiem skąd ten hype na Manne, bo dla mnie to DS jakich wielu – nie zły, nie dobry. Choć patrząc na jego transfery In w Napoli w latach 23-26 i biorąc pod uwagę jakie warunki mu ADL stworzył, to nie wygląda to aż tak kolorowo:
23/24: Lindstrom 30mln, Raspadori 28, Ngonge 20, Simeone 12, Cajuste 11. Wydane 101 baniek na ww., nie licząc mniej znaczących zakupów.
24/25: Buongiorno 36mln, Lukaku 31, McTominay 30, Neres 28, Gilmour 15, Rafa Marin (kto to jest?) 12, Spinazzola 0. Wydane ponad 150.
25/26: Hojlund 50 (6mln wyp. + 44 wykup), Lucca 35 (9 + 26), Beukema 31, Lang 25, Gutierrez 18, Vanja M.-Savic 15, de Bruyne 0. W sumie ponad 170mln.
Większość z tych transferów można uznać za niewypały lub mocno przepłaconych zawodników. Najlepiej wyszły chyba darmowe transfery + McTominay. O kilku z ww. zawodników już w Neapolu nie pamietają, bo ich odpalono. Jeżeli weźmiemy pod uwagę sytuację finansową, jaka panuje w Napoli, to są to, w porównaniu do większości klubów w Serie A, dość komfortowe warunki – nie ma zbyt dużego zadłużenia i nie wisi nad klubem żadne FFP – co nie jest główną zasługą żadnego z DS’ów, tylko De Laurentisa. Ten przejmując klub przyjął właśnie taką zasadę, że bilans musi się zgadzać i oprócz Atalanty mają bodajże najzdrowszą sytuację finansową w lidze.
Największą zasługą, o ile to jego pomysł, a nie samego ADL, było zatrudnienie Conte, który gdzie nie pójdzie, to wyciska wynik ponad miarę.
Ja się cieszę, że nie udało się go wyrwać z Napoli, i ten D’Amico wydaje się ciekawszą opcją. Nie tylko dlatego, że zna potrzeby Gaspa, ale, dlatego, że w mojej ocenie więcej rozsądnych transferów przeprowadził w Atalancie, przy znacznie mniejszych zasobach, a podobne warunki zastanie u nas w pierwszym sezonie.
Gasperini nie bierze jeńców, wytępił triumwirat i został samodzielnym Cezarem :)
Mi tam się podoba spójność tego pomysłu.
Pracował z nim w Atalancie, chce go z powrotem obok siebie.
Tam działało, tutaj też powinno… wydaje mi się, że najlepsza opcja.