Cristian Totti kończy karierę

Cristian Totti zdecydował się zakończyć karierę piłkarską w wieku zaledwie 19 lat. O powodach tej decyzji opowiedział jego były trener z Olbii, Marco Amelia: „Miał umiejętności, ale ciążyła na nim zbyt duża presja”. Syn Francesco Tottiego będzie teraz pracować w akademii piłkarskiej ojca.

Ciężar nazwiska potrafi być przytłaczający, zwłaszcza gdy otoczenie oczekuje, że talent ojca przejdzie na syna niczym dziedziczony dar. Dla Cristiana Tottiego – syna jednego z najwybitniejszych włoskich piłkarzy w historii – nazwisko stało się nie tyle zaszczytem, co przeszkodą nie do pokonania. W wieku zaledwie 19 lat postanowił zakończyć przygodę z futbolem. Ostatnim klubem w jego karierze była Olbia, występująca w Serie D. Zagrał tam zaledwie kilka razy, a jego występy towarzyszyły nadmiernym oczekiwaniom, medialnej presji i internetowej nagonce – dotyczącej m.in. jego sylwetki. Jedni nazywali go „z protekcji”, inni w niewybrednych komentarzach zarzucali mu nadwagę. Tymczasem jego warunki fizyczne były zupełnie adekwatne jak na poziom, na którym występował – ale nosząc nazwisko Totti, pod lupą znajduje się nawet fryzura.

– Nie mogę nic więcej powiedzieć, ale potwierdzam: kończę z piłką. Nie będę już grał – powiedział Cristian w rozmowie z „La Nuova Sardegna”.

Od kilku miesięcy pozostawał wolnym zawodnikiem – po sześciu występach w barwach Olbii i czasie refleksji w grudniu. Ostateczną decyzję podjął zaledwie kilka dni temu, po długiej rozmowie z rodziną. Rozstaje się z futbolem jako zawodnik, ale nie jako człowiek tej dyscypliny: rozpocznie pracę w akademii „Totti Soccer School”, założonej przez ojca i prowadzonej przez wujka – Riccardo Tottiego, starszego brata Francesco. Będzie tam współpracować z dyrektorem generalnym Claudio D’Ulisse, zajmując się wyszukiwaniem młodych piłkarskich talentów.

Marco Amelia, jego ostatni trener i były bramkarz AS Romy, z żalem przyjął decyzję o zakończeniu kariery przez Cristiana:
– Zawsze w niego wierzyłem – powiedział „La Nuova”. – Sprowadziłem go, bo dostrzegałem w nim ogromne możliwości. Był środkowym pomocnikiem z umiejętnością rozgrywania, potrafił czytać grę między liniami, kreować sytuacje, a jednocześnie był skuteczny w odbiorze i fazie defensywnej. Moim zdaniem mógł spokojnie zrobić dobrą karierę w Serie C, a nawet Serie B.
Dlaczego więc zrezygnował? – Nazwisko Totti miało wpływ na ocenę jego gry. Ta presja była zbyt duża – przyznał Amelia.

Przykładem tego była sytuacja z sierpnia ubiegłego roku. Zaledwie kilka dni po debiucie w barwach Olbii – w meczu Pucharu Włoch przeciwko Ilvamaddalenie – w sieci pojawiło się nagranie z fragmentem jego gry. Filmik opublikowały popularne strony sportowe, a w komentarzach natychmiast pojawiły się złośliwości pod adresem jego sylwetki. Zalała go fala body shamingu – zupełnie nieproporcjonalna do jego realnej postawy na boisku. We wrześniu na trybuny stadionu Nespoli przybył nawet Francesco Totti wraz z partnerką Noemi Bocchi – w geście wsparcia. Ale i to nie wystarczyło.

Kariera Cristiana Tottiego rozpoczęła się – jakżeby inaczej – w młodzieżowych zespołach AS Romy, gdzie ojciec jest postacią wręcz mityczną. W drużynie U17 radził sobie solidnie, ale w kolejnym sezonie, w zespole U18, zanotował zaledwie dwa występy (15 minut gry na 33 mecze). Aby zwiększyć szanse na regularne występy, przeniósł się do Primavery Frosinone, gdzie zagrał cztery razy i strzelił jednego gola – również pod wodzą Amelii. To jednak wciąż było za mało.

Rok 2024 przyniósł kolejne turbulencje: w styczniu podpisał kontrakt z młodzieżówką Rayo Vallecano, ale nie zostawił tam po sobie żadnego śladu – poza obecnością w kronikach towarzyskich, po głośnej kłótni na ulicy Madrytu z matką, Ilary Blasi. Latem podpisał umowę z Avezzano (Serie D), lecz w sierpniu przeniósł się ostatecznie do Olbii. Sześć miesięcy później – definitywne pożegnanie z futbolem.

Ciężar nazwiska okazał się zbyt duży – podobnie jak w przypadku innych słynnych synów, którzy mierzyli się z dziedzictwem ojców: Diego Maradona junior, Jordi Cruyff, Romeo Beckham, Edinho Pelé. Niektórzy jednak potrafili znaleźć własną drogę – jak Paolo Maldini, Lilian Thuram czy Christian Vieri. Ale w życiu przecież nie chodzi tylko o piłkę nożną.