Calafiori: „Chciałbym wrócić do Romy. Zostawiłem ją w połowie drogi”

Chciałeś zostać obrońcą już jako dziecko?
– Nie, byłem napastnikiem. W akademii Romy było nas dwudziestu chłopców i siedemnastu grało w ataku, więc ktoś musiał zostać cofnięty do obrony. Wielu było ode mnie lepszych technicznie, ja byłem już dobrze zbudowany fizycznie i dlatego przesunięto mnie do defensywy.

Ile miałeś lat, gdy strzeliłeś gola w Lidze Europy? Co znaczy zdobyć bramkę w Europie w tym wieku?
– Miałem 18 lat i zrobiłem to w barwach Romy. To jak sen. Nadal jestem kibicem Romy, kiedyś byłem wręcz zagorzałym fanem. Jedyny minus to fakt, że był to okres pandemii i na stadionie nie było kibiców – w innych okolicznościach od razu pobiegłbym pod Curva Sud. To emocja nie do opisania, którą tak naprawdę uświadamiasz sobie dopiero po czasie. Przejście z Primavery do pierwszej drużyny jest błyskawiczne, nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy.

Chciałbyś wrócić do Romy?
– Tak, prędzej czy później chciałbym wrócić do Romy. Oczywiście nie mogę dziś zaplanować całej kariery, ale zostawiłem ją w połowie. Jak powiedziałeś, wszystko zaczęło się świetnie: gol przeciwko Young Boys i szansa na częstszą grę. Potem z różnych powodów najpierw trafiłem na wypożyczenie, a ostatecznie zostałem sprzedany. Z wielu przyczyn nie potoczyło się to tak, jak sobie wyobrażałem. Chciałbym wrócić i świętować pod Curva Sud przed kibicami.

W tym roku w barwach Romy gola strzelił 16-letni Arena – zwróciła uwagę jego celebracja…
– Bardzo spokojna. Ja zrobiłem wtedy spore zamieszanie. Może to kwestia pozycji – on jest napastnikiem i jest „przyzwyczajony” do strzelania. Jest bardzo świadomy swoich możliwości.

Wypożyczenie do Genoi?
– Pierwsze sześć miesięcy rozpocząłem u Mourinho, początek był nawet niezły, grałem w pierwszym składzie i zaliczyłem kilka asyst. Po porażce 1:6 z Bodø/Glimt już nie grałem, a ja chciałem mieć więcej przestrzeni. Poszedłem do Genoi, ale sytuacja była trudna i rozegrałem tylko trzy mecze, w tym jeden od pierwszej minuty. Poszło mi gorzej niż wcześniej…

Miałeś moment, w którym myślałeś, że nie zostaniesz wielkim piłkarzem?
– Tak. W środku nigdy się nie poddałem, ale taka myśl pojawiła się w mojej głowie. Byłem wtedy naprawdę przybity. Roma wygrała Conference League, a chłopcy, którzy grali na mojej pozycji, spisywali się bardzo dobrze, więc nie było już dla mnie miejsca. Potem zostałem sprzedany do Baselu i na początku nie byłem zadowolony, ale gdy zaakceptowałem konieczność zrobienia kroku w tył, zrozumiałem, że to właściwe miejsce. Dla młodego zawodnika idealne, by znaleźć ciągłość gry.

Wiele mówi się o komunikacji De Rossiego – jakie masz z nim relacje?
– Spróbuj zrobić przy nim coś źle, Danié (śmiech). Mamy fantastyczną relację. Kiedy miałem 16 lat, wielu piłkarzy mi pomagało, ale on najbardziej. Mieszkaliśmy blisko siebie i któregoś dnia powiedział: „Jeśli potrzebujesz podwózki, przyjadę po ciebie i odwiozę cię do domu”. I tak było przez trzy–cztery miesiące. Za pierwszym razem byłem niesamowicie zestresowany, ale on sprawia, że czujesz się swobodnie i nie odczuwasz ciężaru tego, kim jest. Pytałem go o wszystkie anegdoty z przeszłości, bo byłem kibicem Romy. Na światłach ludzie wysiadali z samochodów, żeby zrobić z nim zdjęcie. Ma niesamowitą pokorę – w piłce nożnej wciąż nie poznałem drugiej takiej osoby.

Kto sprawił, że zakochałeś się w piłce?
– Jako dziecko oglądałem tylko Romę. Byłem napastnikiem i dla mnie Vučinić był… Nie lubił prostych rzeczy, potrafił zmarnować sytuację sam na sam. Zanim trafiłem do Romy, wciąż grałem w ataku i próbowałem go naśladować, czułem się jak on. Pamiętam jego gola w ostatniej minucie z Cagliari i celebrację ze zdjęciem spodenek – w kolejną niedzielę zrobiłem to samo.

Jak przeżyłeś przyjazd Bove do Anglii?
– Edo to jeden z moich najlepszych przyjaciół w świecie piłki. Znamy się od dziecka – ja trafiłem do akademii Romy w wieku dziewięciu lat, on rok później. Przeszliśmy całą drogę razem. Nie oglądałem wtedy meczu Fiorentina–Inter, ale mama zadzwoniła do mnie zapłakana. Włączyłem telewizor i zobaczyłem, że spotkanie zostało przerwane. „Chyba chodzi o Edo” – powiedziała. To był straszny moment, zwłaszcza dla rodziny. Teraz jednak widziałem go w bardzo dobrej formie. Po raz pierwszy naprawdę dobrze mu szło i czuł się piłkarzem także poza Rzymem… My żyjemy dla futbolu, więc jeśli może dalej realizować swoje marzenie, dlaczego miałby nie grać?