Historia stadionu:
Pierwszy zalążek Stadionu Olimpico w Rzymie powstał w
latach 30’. Przez lata 50’ obiekt był budowany na zawody
Olimpijskie w Rzymie, które odbywały się w 1960 roku.
Miał pojemność 54000 miejsc siedzących. Z okazji
zbliżających się Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 1990
roku stadion został przebudowany. Wyburzono trybuny
(prócz Trybuny Tevere), a następnie skonstruowano nowe i
zadaszono je. Aktualnie stadion może pomieścić 82.656
widzów - wszystkie miejsca są siedzące. Są tu także dwa
olbrzymie ekrany, na których można oglądać z bliska
wyczyny sportowców.
Podczas przebudowy dwie trybuny zwane „Le curve” zostały
przybliżone na odległość 9 metrów. Każda z nich posiada
23473 miejsca. Pod stadionem są szatnie i cztery sale
gimnastyczne, wyposażone w sprzęty sportowe. W
podziemiach ulokowano magazyny, pomieszczenia służbowe i
cztery bary. Na pierwszej kondygnacji znajdują się sale
przeznaczone dla pomocy publicznej.
Nowa trybuna Monte Mario dysponuje 17.745 miejscami. Pod
nią znajduje się parking, magazyny. Ponadto sala
honorowa, szatnie piłkarskie i pokoje techniczne. Na
pierwszej kondygnacji jest sala konferencyjna z
telefonami i faksami, a także sprzętami do transmisji
telewizyjnej. Na drugiej i trzeciej znajdują się bary i
służby porządkowe.
Trybuna Tevere wygląda tak jak na początku powstania.
Została tylko trochę powiększona. Podwyższono ją o 20
rzędów krzesełek. Aktualnie może pomieścić 17.965
widzów. Praktycznie całą trybuna pozostała niezmieniona
od 1953 roku.
Pokrycie stadionu Olimpico zostało uformowane z dwóch
pierścieni. Jednego zewnętrznego i drugiego wewnętrznego
- połączonych specjalnymi łącznikami. Zainstalowane
oświetlenie zostało przebadane przez Philipsa i
dostosowane do norm międzynarodowych. Kolorowe telebimy
skonstruowane przez Omegę w 1987 roku na Mistrzostwa
zostały umieszczone na dwóch trybunach „Le Curve”, tuz
przy szczycie stadionu. Aktualnie mają wymiary 10 na 18
metrów.
[03.01.2010]
