"196 CM NADZIEI"
(03.01.2010)

Podróżując po internetowych stronach w poszukiwaniu dokładnego wzrostu Luki Toniego trudno jednoznacznie powiedzieć ile tych centymetrów rzeczywiście ma. Jedni mówią o zaledwie 193 inni o 194 a jeszcze inni o 196. Pozostańmy przy tym ostatnim wyniku, zwłaszcza, że taki wzrost podaje oficjalna strona tego napastnika.

Nota bene strona bardzo efektowna graficznie i muzycznie, choć jak na razie oszczędna w informacje dotyczące transferu do AS Roma. To jednak z każdym dniem a przynajmniej tygodniem powinno się zmienić, bo przynajmniej połowa rzymian żyje tym wypożyczeniem i bardzo liczy na Toniego.
Słowo wypożyczenie stawia jednak sporo znaków zapytania. O kondycję i możliwości finansowe klubu, o tymczasowość transferu Toniego do Romy, a także o powody, dla których do niej trafił. Odpowiedzi każdy z nas będzie miał własne, dlatego też i ja postanowiłem się podzielić własnymi odczuciami w tym wyjątkowym momencie.

Pewne jest, że Toni był tani. To jest relatywnie tani jak na piłkarza tej klasy. Na definitywny transfer zawodnika tego pokroju Romy nie stać bez względu na to czy długi Italpetroli i rodziny Sensich ktoś chce, czy nie chce wiązać z AS Roma. Trzy miliony za pół roku gry to oczywiście nie mała suma, ale Roselli Sensi odpadły gigantyczne koszty transferu, które w obecnej sytuacji są nie do przeskoczenia. Wypożyczenie dla wszystkich trzech stron Roma – Bayern – Toni jest idealnym rozwiązaniem. Roma zyskuje super snajpera, którego 38 goli w 56 występach (dwa sezony w Bundeslidze) w barwach Bayernu robi wrażenie. To średnio prawie 1,5 bramki na mecz. Nie wspominając już o jego wyczynach w Palermo czy Fiorentinie. Bayern oszczędza na pensji Toniego, którego w składzie i tak nie widzi trener Louis van Gaal, a sam Toni wreszcie będzie mógł grać i może zdąży na samolot do Republiki Południowej Afryki. Wszyscy powinni być szczęśliwi. Powinni, ale czy będą?

To dziś stwierdzić równie trudno, jak z dystansu zmierzyć Lukę Toniego. Forma włoskiego kolosa jest dużą niewiadomą, a jeśli oceniać go miarą van Gaala, to można obawiać się sporego niewypału. Jeśli jednak przyjrzeć się stylom gry, jakie prezentują dziś Bayern i Roma, to wcale nie musi być źle. Bayern za van Gaala gra piłkę opartą bardziej na skrzydłowych niż napastnikach. Często stosuje rotację w składzie, co wyraźnie nie podobało się Toniemu, który mimo nieprzeciętnych umiejętności technicznych jest napastnikiem oczekującym na podania, a nie kreującym grę.

Co innego Claudio Ranieri, którego pobyt na wyspach brytyjskich najwyraźniej odcisnął mocne piętno na jego wizji gry. Roma pod jego wodzą zdecydowanie częściej gra długimi podaniami, jest więcej dośrodkowań i walki w powietrzu, dlatego tak bardzo Ranieriemu zależało właśnie na Tonim. Do tej pory na tej pozycji nie miał nikogo ( no może z wyjątkiem Okaka Chuki), kto mógłby wykańczać dośrodkowania od wbiegających bocznych obrońców, czy pomocników. Do tego stałe fragmenty gry z Tonim w polu karnym będą zdecydowanie groźniejsze niż do tej pory i na to także zapewne liczy Ranieri. Niewykluczone, że podobnie jak niegdyś Emile Heskey w Liverpoolu, tak Toni w Romie będzie miał za zadanie zgrywać górne piłki do Tottiego, czy też wycofywać je do dysponujących mocnym uderzeniem De Rossiego czy Pizzaro.

Styl Ranieriego oparty w dużej mierze na schematach a nie improwizacji potrzebuje właśnie takiego, mimo wszystko schematycznego napastnika, jakim jest Toni. To ostatni klocek w układance trenera, który ma dać Romie siłę w ataku. Jak tylko w te schematy wpisać Tottiego czy Meneza? To pytanie pozostawiam bez odpowiedzi.

Grzegorz Mędrzejewski, TVP Sport