Pierwsze wielkie sukcesy

Po 10 latach mniej lub bardziej szczęśliwych, Roma zdobywa wymarzone i wyśnione mistrzostwo Włoch. Był rok 1942. Zespół trenowany przez austro-węgierskiego szkoleniowca Schaffera, wygrał ligę dzięki wspaniałej końcówce sezonu. Niektórzy po dziś dzień są przekonani, że pierwsze mistrzostwo Włoch Roma wywalczyła dzięki wydatnej pomocy „Il duce”, czyli Benito Mussoliniego. Bohaterami tej drużyny byli bramkarz Guido Masetti i superstrzelec Amadeo Amadei (zdobywca 18 bramek). Napastnik ten urodził się w miejscowości Frascati. Sławę zdobył w Romie, a klasę potwierdził w Atalancie. Następnie powrócił do Rzymu. Systematycznie wystawiany przez trenera na środku ataku, odwdzięczył się za zaufanie gradem goli, zostając w tamtych czasach najlepszym snajperem giallo-rossich. Warto zaznaczyć, że „scudetto” zdobyte przez Romę było pierwszym wywalczonym przez drużynę spoza północy Włoch. Po triumfie nadeszły jednak chude lata. Rzymianie bardziej niż inne kluby odczuli konsekwencje wojny. Musieli sprzedawać każdego lepszego gracza do klubów północy Włoch, aby przetrwać. W końcu zostali bez pieniędzy i…bez wartościowych piłkarzy. Po kilku słabych sezonach w 1951 roku rzymianie zostali zdegradowani do Serie B. Pod wodzą Gipo Vianiego powrócili jednak zaledwie po jednym sezonie gry na zapleczu Serie A, a w sezonie 1954/1955 zdobyli wicemistrzostwo Włoch!. Na początku lat ‘60 giallorossi podbijali Europę. Sezon 1960/1961 przyniósł pierwszy ważny sukces na arenie międzynarodowej - zwycięstwo w Pucharze Miast Targowych (obecnie Puchar UEFA). W drodze po wspomniane trofeum Roma łatwo ograła St. Giloise (0-0, 4-1), następnie 1.FC Koeln (2-0,0-2,4-1), Hibernian (2-2,3-3,6-0). Ostatnią przeszkodą byli Anglicy z Birmingham. Już na wyjeździe Włosi byli bliscy zwycięstwa, jednak dwa gole Pedro Manfrediniego zneutralizowały trafienia Hellawella i Orritta. Na Stadio Olimpico historia jednak się nie powtórzyła. Z trenerem Carnigią na ławce, rzymianie łatwo ograli rywali 2-0 po golach Paolo Pestrina i samobóju Farmera w pierwszej połowie meczu. Oto skład, w jakim zagrała Roma w tym historycznym meczu: Cudicini – Fontana, Corsini, Carpanesi, Losi, Pestrin, Orlando, Angelillo, Manfredini, Lojacono, Menichelli. Bohaterem rozgrywek był Manfredini - autor 12 bramek. W latach ‘60 w klubie panowały zmienne nastroje. Giallorossi zdobyli dwukrotnie Puchar Włoch (1964 i 1969), ponadto błysnęły talenty takich zawodników jak: Argentyńczycy Francisco R. Lojacono i Antonio V. Angelillo, a także Włosi Giacomo Losi i Giancarlo De Sisti – przyszli reprezentanci „Squadra Azzurra”. W pamięci pozostanie także sukces z 1972 roku. Pod wodzą prezydenta Alvaro Marchiniego i trenera „maga” Helenio Herrery Roma pewnie sięgnęła po Trofeum Anglo-Italiano. Sezon szczęśliwy, a zarazem tragiczny. Młody zawodnik Romy, Giuliano Taccola został bowiem w pewną marcową niedzielę zamordowany w Cagliari…
Lata ‘70 charakteryzuje prezydentura Gaetano Anzalone, mającego niesamowitą intuicję do kompetentnych ludzi. Człowiek ten otworzył drzwi Romy dla Nilsa Liedholma. Trener w pierwszym sezonie wsławił się przede wszystkim odkrywaniem talentów takich zawodników jak: Francesco Rocca i Agostino Di Bartolomei. Nie brakowało także dobrych wyników, a takim bez wątpienia było 3 miejsce w sezonie 1974/75.