Pierwszy etap...

Roma powstała przez połączenie zespołów piłkarskich z Urbe. Ten proces skończył się nowocześnie, jak na owe czasy, zorganizowaną drużyną złożoną z graczy pierwszej dywizji. W 1926 roku w piłkarskim światku stolicy Włoch dominowała klasyka i tradycja. Każdy zespół mógł pochwalić się czymś, czego inny nie posiadał i reprezentował wyjątkową piramidę społeczną. Jednakże wszystkie łączyło to niesłychane przywiązanie do historii i tradycji „Wiecznego Miasta”. Tak narodziła się żółto – czerwona pasja... Realna ocena sił rzymskich klubów i zebranie funduszy na modernizację klubów stały się głównymi celami operacji Italo Foschiego, który stał się pierwszym i głównym organizatorem unifikacji. Italo Foschi był wówczas urzędnikiem państwowym, członkiem C.O.N.I. i jednocześnie prezydentem Fortitudo Pro Roma. W starych dokumentach jest mowa o tym, jak po powstaniu „Associazione Sportiva Roma” Fortitudo przekazało na rzecz nowego klubu 12 zawodników, z czego 5 miało karierę reprezentacyjną. Już od początku Foschi musiał się zmagać z poważnym problemem. Stolicę zaczęło opuszczać wielu piłkarzy, gdyż kluby z północy oferowały lepsze kontrakty, a gra w nich oznaczała większą szansę na grę w reprezentacji narodowej. Poza tym na ich korzyść działały obywatelskie stowarzyszenia, które organizowały fundusze i broniły ich interesów. Ruch unifikacji futbolu w Rzymie zaczął działać znacznie wcześniej niż mówi to oficjalna data powstania AS Romy. W roku 1922 w pierwszej dywizji regionalnej „calcio” rywalizowało ze sobą osiem klubów ze stolicy Włoch: Roman, Juventus, Fotitudo, Alba, Audace, Pro Roma, U. C. Romana i Lazio. W tymże roku drużynie Fortitudo udało się awansować do finału ligi włoskiej, gdzie zmierzyło się z zespołem Pro Vercelli (Fotitudo wygrało grupę południową, a Pro Vercelli grupę północną). Niestety, przewaga zespołu z północy była wyraźna i dwumecz skończył się wynikami: 0:3 i 2:5. Z tej porażki wyciągnięto wniosek, że należy połączyć siły, by scudetto należało do stolicy. Proces unifikacji rozpoczęły U.C. Romana i Pro Roma, potem dołączyła do „sojuszu” ekipa finalistów Fortitudo i w ten sposób powstała drużyna Fortitudo Pro Roma. Z drugiej strony do Alby przeszła większość graczy z Audace oraz część zawodników z rozwiązanego Juventusu. W taki sposób wykrystalizowały się dwa rywalizujące ze sobą bloki, ale idea „rzymskiej jedności” pozostawała ciągle żywa w umysłach kibiców i pasjonatów. W tym okresie w Rzymie działały cztery główne siły piłkarskie: Fortitudo Pro Roma, Alba, Roman i Lazio:

U.S. Alba

Najbogatszy zespół z Rzymu (wtedy piłkarzom płacono „stypendia”; w albie osiągały one wysokość 35000 lirów, w Fortitudo nie mniej niż 20000, a w Roman 7000 – 8000). Przez wiele lat była oczkiem w głowie Umberto Farnetiego – przedsiębiorcy z Rzymu. Za jego czasów Albę charakteryzowała dobra gra na boisku i „menedżerskie” zdolności Farnetiego, który potrafił przekonać niemal każdego piłkarza do gry w jego klubie. Pierwszym takim „hitem” było przejście do Alby w sezonie 1921/22 Giovanniego Degniego z drużyny Fortitudo. Potem dołączyli do niego kolejni: Corbyons i Alessandroni

F.C. Roman

Roman był z kolei klubem elit. Do jego kibiców należeli także przedstawiciele najwyższych klas społecznych. Klub słynął ze świetnej organizacji, doskonałego boiska, a także zaplecza medycznego. Boisko „Due Pini” znajdowało się przy ośrodku tenisowym Tennis Club Parioli. Siedziba klubu mieściła się przy ulicy Uffici del Vicario, w prywatnym biurze rodziny Crostarosich. Barwy klubu oznaczały arystokratyczny charakter drużyny. Tak, właśnie kolory żółty i czerwony, które stały się oficjalnymi barwami AS Romy, oznaczały siłę i wyższość. Klub Roman był szanowany, ale na boisku najczęściej musiał uznawać „wyższość” innych drużyn.

S.S. Fortitudo

Fortitudo swą historią sięgało do 1908 roku. W skład tej drużyny wchodziło wielu zdolnych, ale też niepokornych graczy. Zespół występował na różnych boiskach: „Daini”, „Olmo”, czy „Madonna del Riposo”. To w składzie tej drużyny grał słynny Attilio Ferraris. I to właśnie Fortitudo (potem Fortitudo Pro Roma) było najsilniejszą składową mającego właśnie powstać jedynego klubu piłkarskiego w „Wiecznym Mieście”.

Oto tabela końcowa rozgrywek Grupy Południowej, regionu Lazio z sezonu 1925/1926:

Alba – 17 pkt.
Fortitudo – 16 pkt.
Lazio – 14 pkt.
Audace – 7 pkt.
Roman – 6 pkt.
Pro Roma – 0 pkt.

Alba wtedy dotarła do finału rozgrywek o tytuł mistrzów Italii, ale została rozgromiona przez Juventus Turyn: 1:7 i 0:5. Po raz kolejny drużyna z Rzymu musiała uznać wyższość zespołu z Północy.