Sergio Santarini urodził się w stolicy włoskich wakacji – Rimini,10 września 1947 roku.
Do Rzymu trafił podczas letniego „mercato” w 1968 roku, emigrując razem ze swoim szwagrem Aldo Betem z mediolańskiego Interu. Obaj defensorzy stworzyli na wiele lat bardzo mocny duet centralnych obrońców. Duet rodzinny – chyba jedyny taki w historii Romy. Tegoż lata przybył również do klubu wielki strateg - twórca „cattenaccio” we włoskim futbolu - Helenio „Mag” Herrera.

Były zawodnik Interu debiutował przed rzymską publicznością przegranym 1-2 meczem z Fiorentiną, ale już po ośmiu konfrontacjach nowego sezonu nowy trener zorientował się, że Santarini to jeden z tych defensorów, którzy rodzą się na przysłowiowym kamieniu. „Mag” odstawił do lamusa Giacomo Losiego, bardzo zasłużonego i doświadczonego gracza giallo-rossich i śmiało postawił na Sergio. Młokos tak skutecznie wykorzystał szansę, że…Losi nie rozegrał już żadnego meczu w stołecznym klubie! Kibice – co było do przewidzenia – gorąco protestowali przeciwko decyzji Herrery twierdząc, że Losi walcząc w wielu niezapomnianych pojedynkach stał się sercem Romy i nie zasłużył sobie na takie traktowanie. Jednak nowy opiekun żółto-czerwonych słynął z twardej ręki i nie ustąpił naciskom kibiców.
Ciekawostką pozostaje również fakt, że ówczesna zamiana ról między dwoma obrońcami okazała się historyczną. Albowiem – jak się później okazało – obaj gracze bronili barw rzymskiego giganta w największej ilości meczów!
 
Dlaczego Santarini tak szybko przekonał do siebie „Maga”? „Santa” – bo taki miał boiskowy pseudonim – był nowoczesnym libero, który potrafił brawurowo i precyzyjnie wyprowadzić każdą akcję spod własnego pola karnego. Był zawsze ponadprzeciętny, inteligentny, posiadał wspaniały zmysł taktyczny. Pierwszy obrońca Romy, który grał tak nowocześnie. Był bardzo mocny fizycznie i wyjątkowo niepodatny na urazy.
Pierwszym jego sukcesem było zdobycie Pucharu Włoch w roku 1969. dlatego też starsi polscy kibice pamiętają Sergio Santariniego głównie z trzech dramatycznych pojedynków rozegranych w roku 1970 w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy Romą a Górnikiem Zabrze.
 
W sezonie 1974/75 zdobył z „Wilkami” wspaniałe trzecie miejsce, nie notowane od 20 lat!
Trenerem był już wtedy Nils Liedholm, który właśnie rozpoczynał swoją magiczną przygodę z rzymskim futbolem. Rok później, po odejściu z drużyny Franco Cordovy, „Santa” zostaje jej kapitanem, a w liniach defensywnych – niekwestionowanym liderem. W roli kapitana rozegrał aż 150 gier, natomiast od 1975 do 1978 roku nie opuścił żadnego meczu stołecznej drużyny! W roku 1979 – po dwóch latach przerwy – z nowymi pomysłami powraca na ławkę Romy trener Liedholm. Jednak owe innowacje nie spodobały się rutynowanemu obrońcy z tej racji, że musiał nauczyć się grać strefą. Został rezerwowym. Zdołał jeszcze wywalczyć, dwa Puchary Włoch (1980, 1981) oraz – w sezonie 1980/81 –tytuł wicemistrza Włoch. Rozpoczynał się wspaniały okres w historii AS Roma, jednak Santarini…urodził się zbyt wcześnie. Po trzynastu sezonach spędzonych w klubie spod znaku wilczycy został sprzedany do Catanzaro. „Santa” nie miał jednak zamiaru na południu Italii odcinać kuponów ze swej bogatej kariery, więc odmówił gry i postanowił zakończyć piłkarską karierę. W „Squadra Azzurra” rozegrał jedynie dwa spotkania, strzelając w swym debiucie w meczu z Austrią…gola samobójczego. Niedługo po zawieszeniu butów na kołku został trenerem drużyny młodzieżowej Romy. Jego praca na tyle przypadła do gustu ówczesnemu trenerowi giallo-rossich, Svenowi Goranowi Erikssonowi, że ten uczynił go swoim asystentem. Pod dowództwem duetu Ericsson-Santarini giallo-rossi poczynali sobie rewelacyjnie. W sezonie 1985/86 w ostatnim momencie i prawdę mówiąc – na własne życzenie, Roma straciła tytuł mistrza Włoch. Potem jeszcze w sezonie 1996/97 był asystentem trenera Carlosa Bianchiego, ale to już była katastrofa. Fatalna postawa zespołu w rozgrywkach Serie A, nieustające kłótnie i nieporozumienia między zawodnikami i trenerami kazały Santoriniemu zrezygnować z zajmowanego stanowiska.

Sergio Santarini był wielkim i niezastąpionym piłkarzem dla swojego klubu, jednak śledząc jego karierę trudno oprzeć się wrażeniu, że był również piłkarzem pechowym.

Sukcesy i fakty:

Serie A:  
mistrzostwo Włoch 1983 - 344 meczów, 5 goli;
Puchar Włoch:  
1969, 1980, 1981 – 70 mecze, 1 gol;
Puchar Zdobywców Pucharów:
9 meczów;
Puchar UEFA:
6 meczów;
Reprezentacja:
2 mecze;